De chaos van kerstochtend, linten, papier en opgewonden geschreeuw voelde onwerkelijk aan het jaar nadat onze 20 maanden oude zoon, Aiden, onverwachts stierf tijdens een operatie. Plotseling was winkelen voor twee kinderen in plaats van drie een grimmige nieuwe realiteit, een pijnlijke aanpassing aan een wereld die nooit meer helemaal goed zou voelen.
De vorige kerst was anders besteed.
Mijn man, Nick, overhandigde mij mijn kous, en mijn dochter overdreef haar bewegingen terwijl ze op haar knieën liep om hem over te brengen. Binnenin zat, tussen de gebruikelijke snuisterijen, een ‘Easy Button’: een plastic nieuwtje ontworpen om problemen met één druk op de knop te vereenvoudigen. Het was een knock-off, effen wit in plaats van het klassieke felrode.
‘Druk erop,’ zei Nick, en terwijl ik dat deed, vulde een gedempte opname de kamer. Het was Aiden, lachend met zijn broers en zussen. Het geluid stopte even snel als het begon en liet een rauwe stilte achter. De opname duurde slechts 15 seconden, maar het moment was perfect. De kinderen hadden het samen uitgekozen, een kleine daad van gedeelde herinnering.
Het verdriet verdwijnt echter niet. Het blijft hangen in lege ruimtes, in de vertrouwde pijn van afwezigheid.
Toen mijn vriendin Ashley iemand nodig had om op haar peuter Will te passen terwijl ze herstelde van de bevalling, stemden we onmiddellijk toe. Het voelde zowel beangstigend als noodzakelijk om weer een kleintje in de buurt te hebben, een manier om de grenzen van ons verdriet te testen en te kijken of er ruimte was voor nieuwe vreugde.
Aidens wieg, die na zijn dood naar onze slaapkamer werd verplaatst, stond nog steeds als een geïmproviseerd heiligdom. Om ruimte te maken voor Will stopten we zorgvuldig de dekens, knuffels en een gipsen mal van Aidens kleine handje in dozen.
Will was even oud als Aiden toen bij hem de diagnose kanker werd gesteld, en toen hij hem heel even zag kruipen en babbelen, vervaagden verleden en heden. Mijn oudste zoon, toen tien, keek met stille nieuwsgierigheid toe, soms midden in een zin eindigend met een weemoedig: ‘Dat is net als Aiden.’
De Easy Button verscheen weer op mijn bureau, en toen Will hem oppakte, wilde ik dat hij erop drukte. Het voelde belangrijk, een manier om Aiden bij dit nieuwe hoofdstuk te betrekken. Dat deed hij door herhaaldelijk op de knop te drukken, waardoor de opname in gebroken lachbuien werd geactiveerd. Nick en ik wisselden een veelbetekenende glimlach uit.
De week met Will was vermoeiend maar vol leven. We zongen liedjes, sneden eten in stukken en herinnerden ons hoe het voelde om uit te kijken naar een dutje. Toen Ashley hem kwam ophalen, voelde ik een bitterzoete volheid. We hadden het overleefd en vonden zelfs momenten van vreugde in het verdriet.
Maar het verdriet is meedogenloos. Toen Will wegging, werd het weer stil in huis. De leegte keerde terug, vertrouwd en pijnlijk.
De generatie van mijn grootouders sprak zelden over verlies en duwde het in de schaduw. Ik koos een ander pad en vulde ons huis met herinneringen aan Aiden: foto’s, sokken in de auto, zijn begrafenisposter leunend tegen de muur.
De feestdagen zijn een grimmige herinnering aan wat er ontbreekt. Eén lege kinderstoel, één brief minder aan de Kerstman, nog een jaar zonder onze zoon. Ons verdriet zal niet verdwijnen, maar zal evolueren. Het wiegje staat nu gedemonteerd in de garage. Het speelgoed wordt uiteindelijk gedoneerd.
De Easy Button, ooit een nutteloos geschenk, werd een reddingslijn. Het stelt me in staat Aidens gelach, woede of vreugde opnieuw te beleven wanneer ik die nodig heb. Het is een mooie herinnering dat liefde niet verdwijnt met de dood. Door zijn leven te vieren, houden we die liefde levend.
De pijn is nog steeds aanwezig, maar de gave van het herinneren, van het dichtbij houden van een deel van hem, is een bron van troost geworden. Het geschenk blijft geven.
Emily Henderson is een hardloper en schrijfster en woont in Santa Barbara, Californië, met haar man en drie kinderen. Ze schrijft de Substack, The Bittersweet Weekly.
