Veel werknemers zijn bang voor het vooruitzicht van vakantiediensten, maar voor alleenstaande werknemers en werknemers zonder kinderen is de druk om deze data te respecteren vaak systemisch en niet willekeurig. Bedrijven wijzen vaak vakantiewerk toe aan mensen waarvan wordt aangenomen dat ze minder persoonlijke verplichtingen hebben, waardoor een subtiele vorm van discriminatie in stand wordt gehouden die bekend staat als ‘singlisme’.
Het veronderstellingsprobleem: Het onderliggende probleem is een onjuiste veronderstelling: alleenstaanden hebben niet zo vaak vakantietijd nodig als mensen met gezinnen. Sophie, een maatschappelijk werker in een ziekenhuis, herinnert zich dat deze mentaliteit veel voorkwam in eerdere banen in de detailhandel en bij klussen. “Ik heb het geïnternaliseerd door aan te bieden om op grote feestdagen te werken… zonder rekening te houden met mijn ouders, broers en zussen en gekozen familie”, zei ze. Dit illustreert hoe werkgevers onbedoeld het idee kunnen versterken dat alleenstaanden minder recht hebben op rust en gezinstijd.
Singlisme op de werkvloer: Sociaal wetenschapper Bella DePaulo definieert singlisme als het stigmatiseren en discrimineren van alleenstaanden. Ze stelt dat de werkplek onpartijdig moet zijn, waarbij de vakantietaken en de vakantiedekking eerlijk moeten worden verdeeld, ongeacht de burgerlijke staat of de ouderlijke status. Veel werkgevers gaan er echter nog steeds van uit dat individuele werknemers flexibelere werktijden hebben, wat leidt tot onevenredige opdrachten.
Effect in de echte wereld: De gevolgen reiken verder dan louter ongemak. Emily, een voormalig ontwikkelingswerker op de universiteit, vertelde dat de constante vakantiediensten haar relaties onder druk zetten. “Het heeft zoveel schade aangericht… familie van streek, ik kon me nooit bij hen voegen, en significante anderen waren gefrustreerd”, zei ze. Het cumulatieve effect kan isolerend zijn en schadelijk voor het persoonlijke welzijn. Patricia, een militaire medewerker, herinnert zich dat ze tijdens vakanties lange uitzendingen kreeg toegewezen, vooral omdat ze alleenstaand was.
Wat kan er gedaan worden? De oplossing is niet eenvoudigweg een op anciënniteit gebaseerde planning, aangezien dit in het voordeel is van mensen met een gevestigd gezinsleven. In plaats daarvan zouden organisaties rechtvaardigere systemen moeten invoeren. Mary Abbajay, president van Careerstone Group, stelt een op punten gebaseerde aanpak voor: anciënniteit, eerdere opdrachten en zelfs een loterijsysteem zouden voor een eerlijker verdeling kunnen zorgen.
Belonende inspanning: Werkgevers moeten ook de opoffering erkennen van werkvakanties met financiële prikkels of extra betaalde vrije tijd. “Iets dat zegt: ‘Ik waardeer het enorm dat je hiervoor in het zwaard bent gevallen’,” zei Abbajay. Dit toont aan dat het bedrijf zijn werknemers waardeert, zelfs als het hen vraagt om persoonlijke tijd op te geven.
De controle nemen: Als u als alleenstaande werknemer met deze vooroordelen te maken krijgt, adviseert Sophie om proactief vakantiedagen op te nemen. “Eerst de diensten voor het oprapen leggen… en dan een roulerend schema opstellen of uit de kast halen”, stelt ze voor. Uit ervaring leerde ze dat het essentieel was om voor haar eigen behoeften op te komen.
De wijdverbreide veronderstelling dat alleenstaande werknemers tijdens de vakantie meer besteedbaar zijn, is een systemisch probleem, maar wel een probleem dat kan worden aangepakt met eerlijkere planningspraktijken en een verschuiving in de cultuur op de werkplek. Werkgevers moeten erkennen dat alle werknemers gelijke aandacht verdienen, ongeacht hun huwelijks- of ouderlijke status.
