De feestdagen zijn een mijnenveld van tegenstrijdige verwachtingen geworden, vooral voor vrouwen. Terwijl de roep om ethische consumptie steeds luider wordt, is de praktische realiteit dat het grootste deel van de mentale en logistieke arbeid nog steeds onevenredig op hen neerkomt. Dit gaat niet alleen over het kopen van cadeaus; het gaat over het beheren van alle vakantiegerelateerde taken en tegelijkertijd het grootste deel van de huishoudelijke verantwoordelijkheden het hele jaar door.
De uitputtende cyclus van verwachtingen
Sociale media stellen tegenstrijdige eisen: boycot Amazon, steun lokale bedrijven, maak alles vanaf nul, of meld je gewoon helemaal af. Deze suggesties negeren het fundamentele probleem: tijd en middelen zijn eindig. Vrouwen, die statistisch gezien 85% van de huishoudelijke aankopen in handen hebben, worden het zwaarst getroffen door deze onmogelijke normen. Er wordt van hen verwacht dat ze met vertragingen bij de verzending omgaan, ethische alternatieven onderzoeken en vaak in hun eentje het hele proces van het geven van geschenken beheren.
Verder dan het kopen van geschenken: de onzichtbare last
Het probleem reikt veel verder dan alleen cadeautjes. Vrouwen zijn grotendeels verantwoordelijk voor kerstkaarten, feest-RSVP’s, het coördineren van outfits, het plannen van activiteiten, bakken en het huisvesten van uitgebreide familie. Dit bouwt voort op een toch al ongelijke verdeling van de huishoudelijke arbeid, waarbij zij naast de toegenomen vakantie-eisen ook de schoolcommunicatie, de was, de afwas en het agendabeheer verzorgen.
De dubbele standaard: “ethisch” versus duurzaam
De druk om ‘ethisch’ te consumeren voelt minder als een collectief streven en meer als een andere ongecontroleerde verwachting die aan vrouwen wordt gesteld. Hoewel het verlangen naar bewuste aankopen gegrond is, is het negeren van de mentale belasting die dit met zich meebrengt dat niet. De auteur wijst op de absurditeit van het feit dat er van je wordt verwacht dat je tijdens de drukste maand van het jaar je bestedingspatroon op de schop gaat. Het doel van duurzaamheid gaat verloren als de prijs burn-out is.
De weg voorwaarts: gedeelde verantwoordelijkheid
Echte verandering vereist een herverdeling van de vakantiewerklast. Kleine, stapsgewijze aanpassingen zullen in de loop van de tijd meer impact hebben dan een niet-duurzame alles-of-niets-aanpak. De sleutel is niet alleen het veranderen van koopgewoonten, maar ook het verschuiven van de verantwoordelijkheid. Totdat beide partners de last van het plannen, uitvoeren en beheren van de feestdagen delen, zullen vrouwen zich gevangen blijven voelen in een onmogelijke cyclus.
Uiteindelijk is het geven van prioriteit aan duurzaamheid – wat betreft energie, budget en tijd – de meest realistische weg vooruit. Soms is het maken van een ‘onethische’ keuze simpelweg een kwestie van overleven.
