Een diagnose van een functionele neurologische stoornis (FND) op 32-jarige leeftijd dwong een Australische atleet om haar relatie met lichaamsbeweging volledig opnieuw te bedenken. Wat begon als een leven van Zumba en bootcamps, veranderde in een reis van aanpassing, veerkracht en uiteindelijk competitieve bodybuilding. Dit is het verhaal van hoe chronische ziekten de vooruitgang niet hebben tegengehouden, maar deze opnieuw hebben gedefinieerd.
Het keerpunt: aanpassing aan chronische ziekten
FND veroorzaakte tijdelijke verlamming, extreme vermoeidheid en cognitieve stoornissen. Routinematige oefeningen werden onmogelijk zonder gebruik te maken van mobiliteitshulpmiddelen. De atleet, vastbesloten om de functionaliteit te behouden, zocht hulp bij een fysiotherapeut en een inspanningsfysioloog die gespecialiseerd was in gehandicapte cliënten. De aanpak was simpel: eerst veiligheid, dan aanpassing.
Dit betekende het loslaten van traditionele routines en het omarmen van aanpassingen. Krachtige bewegingen werden vervangen door zittend werk aan het bovenlichaam, zoals bankdrukken, biceps-curls en borstvliegen. Het doel was niet alleen om fit te blijven, maar om kracht op te bouwen voor alledaagse taken – boodschappen dragen, deuren openen en de onafhankelijkheid herwinnen.
De weg naar concurrentie: bewijzen dat de grenzen verkeerd zijn
Twee jaar na de diagnose stelde de atleet een gedurfd doel: meedoen aan een bodybuildingwedstrijd. Dit ging niet over ijdelheid; het was een opzettelijke daad van verzet tegen waargenomen beperkingen. De training vereiste een aanpak op maat, waarbij prioriteit werd gegeven aan de kracht van het bovenlichaam en een calorieoverschot om spieren op te bouwen. Weken voor de show werd een calorietekort geïmplementeerd om definitie te onthullen.
Met een wandelstok het podium opstappen was een statement. De atleet verborg zijn handicap niet; ze toonde veerkracht. De ervaring bewees dat kracht niet alleen om fysieke bekwaamheid gaat, maar ook om mentale kracht. Sindsdien heeft ze aan nog vier bodybuildingwedstrijden deelgenomen en onderweg medailles verdiend.
De toekomst: Paralympische Spelen en daarna
De atleet mikt nu op de Paralympische Zomerspelen van 2032 in Brisbane, specifiek op het gebied van bankdrukken. Dit is haar favoriete oefening omdat het ongemak in haar onderlichaam vermijdt, waardoor het een realistisch doel wordt.
Haar huidige routine omvat drie wekelijkse sessies: één met een inspanningsfysioloog (gericht op de kracht van het bovenlichaam), één met een fysiotherapeut (mobiliteit van het onderlichaam) en een wekelijkse Zumba-les. Sets omvatten doorgaans drie herhalingen van bankdrukken van 30-35 kg, twee sets van 10 herhalingen met dumbbells van 7 kg voor biceps-curls, en consistente aandacht voor de juiste vorm.
Herstel krijgt prioriteit met rekoefeningen, mobiliteitsoefeningen en warmte-/ijstherapie. Rustdagen worden gerespecteerd als essentieel voor het beheersen van FND-symptomen.
Drie sleutels tot succes
De atleet schrijft haar vooruitgang toe aan drie kernprincipes:
- Een multidisciplinair team: Het werken met fysiotherapeuten, inspanningsfysiologen en bodybuildingcoaches biedt een holistische benadering van training, waarbij rekening wordt gehouden met zowel handicap- als fitnessdoelen.
- Mentale veerkracht: Geloven in iemands kunnen is cruciaal als je met tegenslagen te maken krijgt. Focussen op sterke punten in plaats van op beperkingen voedt de motivatie en consistentie.
- Beperkingen verwerpen: Een handicap is een deel van het verhaal, niet de definitie ervan. De atleet weigert FND haar potentieel te laten dicteren, wat bewijst dat vastberadenheid elke barrière overwint.
“Kracht ziet er voor iedereen anders uit”, zegt ze, “maar voor mij gaat het erom barrières te doorbreken, consistent op te treden en mezelf te bewijzen dat vastberadenheid belangrijker is dan welke beperking dan ook.”
Haar reis onderstreept de kracht van aanpassing en mentaliteit. Het is een bewijs van het feit dat kracht niet alleen gaat over hoeveel je tilt, maar over hoe je opstaat na elke val.
