Het vertrek van prins Harry en Meghan Markle zes jaar geleden uit hogere koninklijke functies blijft de Britse monarchie hervormen. Hoewel prins William naar verluidt worstelde met de beslissing van zijn broer, beschouwde prinses Kate Middleton het blijkbaar als onvermijdelijk – een pragmatische inschatting die geworteld was in de dynamiek van de ‘erfgenaam en reserve’.
De uiteenlopende reacties
Koninklijke auteur Russell Myers beschrijft in zijn nieuwe boek William and Catherine: The Monarchy’s New Era hoe de Prins en Prinses van Wales anders reageerden op de aankondiging van Harry en Meghan. William was diep getroffen door de keuze van zijn broer om een stap terug te doen, terwijl Kate “minder interesse” toonde om hen ervan te overtuigen binnen de koninklijke kudde te blijven.
Dit verschil in reactie is niet verrassend. Kate, die opgroeide met het begrijpen van haar eigen rol binnen de monarchie als de toekomstige koningin-gemalin, erkende waarschijnlijk dat Harry’s ambities voor een meer onafhankelijke rol onverenigbaar waren met de rigide structuur van het paleis. Ze begreep de inherente machtsongelijkheid tussen de erfgenaam en de reserve, een dynamiek die ze uit de eerste hand ervoer toen ze haar eigen kinderen opvoedde.
De verschuiving begon met de bruiloft
Het keerpunt was volgens Myers de bruiloft van Harry en Meghan in 2018. Na het huwelijk zocht Harry meer keuzevrijheid dan zijn bestaande rol toestond, en Kate accepteerde deze uitkomst schijnbaar als onvermijdelijk. De spanningen rond de bruiloft zelf – met name het beruchte bruidsmeisjesjurkdrama – dienen als een duidelijke illustratie van de groeiende kloof.
Harry’s memoires, Spare, vertellen over een dispuut over de slecht passende jurk van prinses Charlotte, waarvan hij beweert dat het door Kate was geïnitieerd met een korte boodschap over een ‘probleem’. Het incident suggereert onderliggende wrijving, verergerd door de druk van een spraakmakende gebeurtenis.
Een onvermijdelijk resultaat
Tegen de tijd dat Harry en Meghan hun vertrek formeel aankondigden, lijkt Kate te hebben erkend dat hun vertrek al in gang was gezet. Terwijl William hoopte de steun van zijn broer voor de monarchie te behouden, had Harry zijn keuze al gemaakt. De Sussexes zochten een weg buiten de beperkingen van het koninklijke leven, en Kate begreep dit fundamentele verschil in prioriteiten.
De vooruitziende blik van de prinses benadrukt een belangrijk aspect van de toekomst van de monarchie: aanpassing aan veranderende ambities met behoud van traditie.
Uiteindelijk suggereert de afgemeten reactie van Kate Middleton een beter begrip van de krachten die een rol spelen, terwijl William worstelde met het persoonlijke verlies van de aanwezigheid van zijn broer binnen de koninklijke structuur. De situatie onderstreept de complexiteit van de modernisering van de monarchie en de onvermijdelijke spanningen tussen plicht en persoonlijke vervulling.
