De recente uitreiking van de BAFTA Awards werd overschaduwd door een incident waarbij John Davidson betrokken was, een activist voor het Tourette-syndroom, die tijdens een live-uitzending godslastering schreeuwde – waaronder racistische opmerkingen. Deze gebeurtenis heeft een cruciale discussie op gang gebracht over het snijvlak van neurologische aandoeningen, onvrijwillige uitbarstingen en de diepgewortelde impact van racisme.
Het Tourette-syndroom begrijpen
De ziekte van Tourette is een neurologische aandoening die wordt gekenmerkt door onwillekeurige tics, zowel verbaal als fysiek. Volgens de Cleveland Clinic treft het ongeveer 1 op de 160 kinderen in de VS, waarbij de symptomen vaak rond de leeftijd van zes jaar optreden. Deze tics variëren van kleine bewegingen zoals knipperen met de ogen tot ernstigere uitbarstingen zoals oncontroleerbaar schreeuwen.
Psychiater dr. Adjoa Smalls-Mantey legt uit dat tics zowel motorisch (schokkend, grimassend) als vocaal (keelschrapen, grommen, obsceniteiten) kunnen zijn. Bij dit laatste, bekend als coprolalie, zijn onvrijwillige krachttermen betrokken. Hoewel de exacte oorzaak onduidelijk blijft, houdt de stoornis verband met problemen met de impulsbeheersing in de hersenen.
De controverse bij BAFTA
Davidsons uitbarsting omvatte het gebruik van het N-woord gericht tegen acteurs Michael B. Jordan en Delroy Lindo, wat tot verontwaardiging en debat leidde. De vraag rijst: was dit een oncontroleerbaar symptoom van Tourette, of een weerspiegeling van onderliggende vooroordelen? Deskundigen benadrukken dat onvrijwillige tics niet noodzakelijkerwijs indicatief zijn voor persoonlijke overtuigingen.
“De ziekte is een neurologische ziekte, een ziekte waarbij de impulsbeheersing ontbreekt”, verduidelijkte Smalls-Mantey. “We kennen dit woord allemaal, ook al gebruiken we het niet; het leeft ergens in onze hersenen.” De impact van het incident op de zwarte gemeenschap valt echter niet te ontkennen, gezien het historische trauma dat met de smet gepaard gaat.
Systemische problemen en dubbele standaarden
Veel critici wezen op de manier waarop de BBC met de situatie omging en merkten op dat terwijl de smet werd uitgezonden, andere uitspraken (zoals de oproep van een prijswinnaar voor een “Vrij Palestina”) uit de uitzending werden verwijderd. Deze waargenomen inconsistentie heeft beschuldigingen van culturele ongevoeligheid aangewakkerd.
Smalls-Mantey benadrukt ook een mogelijke dubbele standaard in de manier waarop psychische aandoeningen worden waargenomen: “Sommige mensen krijgen meer genade en respect… hun psychische aandoening is genoeg om genade te verlenen, maar genade wordt niet aan anderen verleend.”
Behandeling en maatschappelijke ondersteuning
Hoewel er geen remedie bestaat voor de ziekte van Gilles de la Tourette, kunnen behandelingen zoals therapie en medicatie de symptomen helpen beheersen. Deskundigen benadrukken het belang van het zoeken naar steun voor mensen met de aandoening, terwijl ze ook de schade erkennen die wordt veroorzaakt door onvrijwillige uitbarstingen.
Uiteindelijk onderstreept het BAFTA-incident de noodzaak van meer bewustzijn, empathie en systemische verandering. De opschudding spreekt over het diepgewortelde racisme in de samenleving en de noodzaak van meer verantwoordelijkheid met betrekking tot schadelijk taalgebruik, zelfs als het onvrijwillig wordt geuit.
Het incident bij BAFTA vereist een breder gesprek over culturele gevoeligheid, verantwoordelijkheid en de kruising van geestelijke gezondheid met maatschappelijke vooroordelen. Het is van cruciaal belang om verder te gaan dan louter excuses en de systemische problemen aan te pakken die dergelijke gebeurtenissen mogelijk maken, en ervoor te zorgen dat alle gemeenschappen met waardigheid en respect worden behandeld.
