De naam veranderde. Gisteren was het PCOS. Nu is het PMOS. Van polycysteus ovariumsyndroom tot polyendocrien metabool syndroom.
Keke Palmer was opgetogen.
Dat zei ze zelf maandag tijdens het derde Women’s Health Lab-panel. Zittend naast Gayle King betoogde ze dat het nieuwe label gewoon goed voelt. Meer passend. Waarom? Omdat de oude naam loog door weglating. Het fixeerde zich op cysten in de eierstokken. Veel vrouwen hebben geen cysten. Keke niet.
En toch zitten ze hier. Wachten op antwoorden. Jaren verspild door zich af te vragen waarom hun lichamen in opstand komen als standaardbehandelingen mislukken.
De bijgewerkte naam beschrijft eigenlijk de hele puinhoop – de endocriene systemen, de metabolische chaos – in plaats van met de vinger te wijzen naar een klein orgaan dat misschien niet eens kapot is.
Bij Keke ging het in eerste instantie niet om gemiste menstruaties.
Het was haar gezicht.
“Verlammend.” Ze gebruikte dat woord. Haar acne was niet cosmetisch. Het was fysieke kwelling. Geestelijke marteling. Je kunt de emotionele schade van het kijken in de spiegel en het zien van een slagveld niet kwantificeren. Ze heeft alles geprobeerd. Dronk water totdat ze grapte dat ze eigenlijk een vis was. Ik drink veel. Het werkte niet.
Niets was voldoende.
Uiteindelijk stopte ze met raden en begon ze te onderzoeken. Ze zei tegen zichzelf dat er dieper van binnen iets mis was. Insulineresistentie verscheen in haar zoekresultaten op Google. Dat gold ook voor schildklierproblemen en diabetes: erfelijke valkuilen die ze al in haar genen droeg.
Ze liep de dokterspraktijk binnen, klaar om over hormonen te praten. Ze lieten haar schouderophalend naar buiten lopen. Geen cysten. Geen probleem.
De dokters hebben haar afgewezen. Steeds opnieuw.
“Ik zei tegen de dokters: jullie hebben het allemaal mis,” herinnerde Keke zich. Deze wrijving en deze blinde vlek is precies de reden waarom het medische veld is verschoven. Vrouwen vertoonden alle symptomen van het syndroom minus de cysten. En kreeg nog steeds het label normaal.
Uiteindelijk stapte een endocrinoloog op.
Uit bloedonderzoek bleek dat testosteron en androgenen torenhoog waren. Uit de war. Dat verklaarde de baardgroei. Nog een klassieke PMOS-eigenschap. De diagnose kwam binnen. Opluchting gemengd met uitputting. Ze wist het al jaren. Het systeem heeft het zojuist bevestigd.
Behandeling is geen genezing. Het is management. Levenslang.
De mentale tol weegt zwaarder dan de fysieke. Terwijl influencers hun ‘glazen huid’ lieten zien, staarde Keke naar de scheuren in haar eigen huid. Het doet pijn. Je eet goed. Jij oefent. Jij doet het ding. Waarom verraadt je lichaam je?
De symptomen variëren. Gewichtstoename. Vruchtbaarheidshindernissen. Onregelmatige cycli. Keke verzorgde haar huid met medicijnen. Ze noemde isotretinoïne. Tweemaal. Ze paste haar dieet aan. Maar ze veranderde ook de manier waarop ze zich door haar cyclus bewoog. Werd intiem met de maanvibe. De tijd gemeten.
Ze is niet anti-holistisch.
Ze is vóór oplossingen.
De westerse geneeskunde moet soms tussenbeide komen om je overeind te houden terwijl je aan je fundament bouwt. Bijwerkingen gebeuren. Dat is wetenschap. Maar omdat ze een naam had voor de disfunctie, hield ze ermee op zichzelf de schuld te geven dat ze meer hulp nodig had.
