Vroeger was daten eenvoudig. Je zag iemand die je leuk vond. Jij liep erheen. Je vroeg ze om koffie. Of je pakte de telefoon. Het was direct. Er was geen onduidelijkheid. Toen kwam 1992.
Neil Papworth, een software-ingenieur die voor Vodafone werkt, stuurde het eerste sms-bericht. Hij typte ‘Merry Christmas’ van een computer naar de telefoon van een collega. Die vroege stenen van mobiele hardware konden niet eens sms-berichten ontvangen. Het was eenrichtingsverkeer. Maar dat moment veranderde het hele landschap van menselijke verbinding.
Plotseling hadden we een nieuw instrument. En daarmee kwam er een nieuwe angst. Stuur je een sms? Of bel jij zelf?
Hiervoor bestaat geen regelboek. De etiquette is nog steeds duister. Maar de keuze die u maakt, spreekt boekdelen over uw bedoelingen. Het laat zien hoeveel u om de uitkomst geeft. En het laat zien wat voor soort persoon je bent in de ogen van de persoon aan wie het wordt gevraagd.
Het pleidooi voor de tekst
Laten we eerlijk zijn. Sms’en is veilig. Het is kort. Het is overzichtelijk. Je kunt de perfecte zin maken. Je kunt het verwijderen. Je kunt het drie keer herschrijven voordat je op verzenden drukt. Een telefoongesprek kan uitmonden in een ongemakkelijke stilte. Het kan langdurig worden. Het kan ongemakkelijk zijn, vooral als je hart tegen je ribben hamert.
Er is nog een voordeel. Door te sms’en kan de andere persoon nee zeggen zonder u in de ogen te kijken. Ze kunnen je op afstand afwijzen. Zij kunnen de afwijzing privé verwerken. Dat is een vriendelijkheid. Het verlaagt de inzet voor iedereen.
Mannen geven doorgaans de voorkeur aan deze route. Het geeft hen de zekerheid dat de boodschap overkomt. Het past in een druk schema. Het bewaart het daadwerkelijke gesprek voor de face-to-face date. Als je het druk hebt, als je verlegen bent, als je het gewoon informeel wilt houden, is een sms de logische keuze.
Maar hier is sprake van een discrepantie. Een enorme.
Waarom vrouwen de voorkeur geven aan de ring
Voor veel vrouwen voelt een sms als een lafhartige zet. Het is comfortabel, ja. Maar troost kan wijzen op apathie. Als je iemand een sms stuurt om hem of haar mee uit te vragen, geef je aan dat het je niet genoeg kan schelen om tijd te investeren. Je geeft daarmee aan dat je bereid bent de weg van de minste weerstand te kiezen.
Een telefoontje is anders. Het vergt moed. Het vereist kwetsbaarheid. Je stelt jezelf bloot aan onmiddellijke afwijzing. Je zet je stem op het spel. Die daad zelf is aantrekkelijk. Het toont vertrouwen. Het toont respect.
Wanneer een man een vrouw belt om haar mee uit te vragen, wordt het lawaai doorbroken. Het is direct. Het is duidelijk. Het kan niet verkeerd worden geïnterpreteerd als een terloops gebaar.
Er is ook een praktisch voordeel. Een oproep zorgt voor een snellere reactie. Als ze het druk heeft, kun je dit in realtime aanpassen. “Wanneer ben je vrij?” vraagt ze. Jij antwoordt. Jij onderhandelt. Het is een gesprek. Een tekstdraad over de beschikbaarheid kan aanslepen. Het kan achterblijven. Het kan bijna griezelig worden als je urenlang op een antwoord aandringt.
Het oordeel over mee uit vragen
De keuze komt neer op wat jij wilt.
Als je op zoek bent naar een date. Als je de persoon wilt landen. Als het je om het resultaat gaat. Bel ze.
Het ongemak is tijdelijk. De onhandigheid is van voorbijgaande aard. Maar het respect dat je toont door de telefoon op te nemen, blijft bij haar. Het laat zien dat je serieus bent. Het laat zien dat u bereid bent het risico te aanvaarden.
Als je blasé bent. Als het je niet uitmaakt of ze ja of nee zegt. Als je gewoon een breed net werpt. Verstuur de tekst.
Maar verwacht geen hoog responspercentage. De markt is verzadigd. Iedereen sms’t. De persoon die opvalt, is degene die belt.
Het is een kleine handeling. Een simpel ringetje. Maar het verandert de dynamiek. Het verplaatst je van het achtergrondgeluid naar de voorgrond.
Dus. Wat ga je doen?
Ga je typen? Of ga jij spreken?
