Yazmin Rosete hielp bij het bouwen van de nieuwe trui van het nationale herenteam van de Verenigde Staten. Het was niet snel. Het werk begon voordat ze moeder werd, toen haar dochter nog niet eens geboren was. Nu is de jongen vijftien maanden oud en het team is zich aan het voorbereiden.
Nieuwe coach. Nieuw rooster. Nieuwkomers. De hele sfeer verandert. De VS jagen op die eerste titel, en aangezien we samen met Mexico en Canada gastheer zijn, voelt de druk deze keer anders. Zwaar. Maar de mensen die deze visie aan elkaar plakken? Het zijn vrouwen.
Rosete is een senior ontwerper. Zij leidde de aanval op deze uniformen. Het ging niet alleen om het zwoegen van een schetsboek. Het was rommelig, mensenwerk. Het ontwerpteam vroeg de spelers eigenlijk wat ze wilden.
“We wilden onszelf gewoon genoeg tijd gunnen… luisteren naar de stem van de atleet.”
Geen stijlen dicteren vanuit een toren. Ik vroeg ze gewoon hoe ze zich op het veld wilden voelen. In eerste instantie was het abstract. Onduidelijk. Rosete wilde dat ze het zouden haten als ze het haatten, zodat ze het kon repareren. Maar ze wilde niet dat ze de shirts tekenden. Dat is niet hun taak.
Toen kwam de grote verandering. Het hele merk, verenigd. Alle nationale teams – jeugd, mannen, vrouwen – onder één visueel wapen. Eén gezicht voor voetbal in de Verenigde Staten.
Twee sets. Thuis heeft de strepen, maar het zijn geen strakke lijnen. Ze buigen, zoals vlaggenstof die in de wind wordt gevangen. Het uittenue? Sterren. Diep marineblauw. Monochromatisch en stil.
Rosete houdt het meest van de textuur. Je kunt het voelen. De top heeft diepte, verhoogde siliconen en kleurverlopen die verschuiven afhankelijk van hoe je ze aanraakt. Ze heeft zelfs met het logo geknoeid. Normaal gesproken een grote nee-nee, maar deze keer niet. Thuis krijgt gebroken witte en rode kleurverlopen. Away krijgt platina-satijn. Speels. Vetgedrukt.
Ze deed het niet solo. Natalie McKeough was erbij. Kleurexpert. Er zitten in totaal vijf vrouwen in het kernontwerpteam. Eigenlijk een diverse kamer. Rosete benadrukt dat deze collectie speciaal aanvoelt vanwege die spreiding. Eén persoon mag niet het gewicht dragen dat hij een heel land vertegenwoordigt. Vooral de VS.
Persoonlijke inzet ook. Ze groeide op als Mexicaans-Amerikaanse vrouw, gevoed door voetbal. Het is gewoon de sport voor haar.
De geschiedenis van het team? Ingewikkeld. Derde plaats in 1930. Kwartfinales in 2002. Daarna een lange, ongemakkelijke stilte. Miste de cut in 2018. Kwam terug in 2022, maar verloor met 3-1 van Nederland.
Nu zit Pochettino in de stoel. Een nieuwe generatie benen draagt dat embleem. Nog een kans om te definiëren wat dit team eigenlijk is.
Rosete hielp hen aan te kleden voor het gevecht.
“Het was erg leuk om een groep mensen samen te stellen en al dat werk samen te laten komen.”
