Wat begon als een methode voor fysieke revalidatie en kernkracht heeft een vreemde culturele transformatie ondergaan. Ooit een niche-oefening gericht op controle en afstemming, is Pilates naar voren gekomen als een levensstijlmarkering met een hoge status – en, meer controversieel, als een nieuwe datingstatistiek voor mannen die op zoek zijn naar ‘traditionele’ partners.
Van revalidatie tot esthetiek
De praktijk, ontwikkeld door Joseph Pilates in het begin van de 20e eeuw, heette oorspronkelijk ‘Contrology’. Het is ontworpen om patiënten te helpen kracht op te bouwen met behulp van weerstand, vaak geïmproviseerd vanaf bedveren in ziekenhuisomgevingen. In de loop van de tijd evolueerde het naar een wereldwijd fitnessfenomeen dat bekend staat om het creëren van een ‘slank, strak en langwerpig’ lichaam in plaats van bulk.
De moderne marketing van Pilates heeft echter een specifiek sociaal imago gecreëerd. Omdat groepslessen wel €65,- per uur kunnen kosten, is het ‘Pilates-meisje’ synoniem geworden met een specifieke sociaal-economische groep: vaak blank, welvarend en gericht op een bekrompen schoonheidsideaal.
De opkomst van het “Pilates-meisje” als datingfilter
De afgelopen maanden is er op sociale media een trend ontstaan waarin mannen – vaak geassocieerd met de ‘manosfeer’ – beweren dat de toewijding van een vrouw aan Pilates een ‘groene vlag’ is voor het huwelijk.
Dit is niet alleen maar internetgebabbel; het manifesteert zich in reality-media en persoonlijke anekdotes:
– Influencers op sociale media: Contentmakers zijn viraal gegaan door te suggereren dat ‘Pilates-vrouwen’ de ideale partners zijn, omdat ze zogenaamd prioriteit geven aan een ‘gezonde’ levensstijl, thuis blijven en een specifieke esthetiek behouden.
– Realitytelevisie: Op Netflix’s Love is Blind zijn deelnemers onder de loep genomen omdat ze het uitmaakten met partners op basis van hun gebrek aan een dagelijkse Pilates-routine.
– Traditionalistische retoriek: Sommige mannen hebben de praktijk expliciet gekoppeld aan ‘vrouwelijkheid’, wat suggereert dat de discipline die vereist is voor Pilates zich vertaalt in een vrouw die meer ‘volgzaam’ is of geschikt voor traditionele huishoudelijke rollen.
Waarom dit ertoe doet: het “hondenfluit”-effect
Experts suggereren dat de obsessie met “Pilates-meisjes” minder over fitness gaat en meer over sociale signalering.
Mariel Barnes, assistent-professor public affairs, merkt op dat de term kan fungeren als een ‘hondenfluit’. In politiek en maatschappelijk opzicht is een hondenfluit een gecodeerde taal die voor het grote publiek onschuldig lijkt, maar voor een doelgroep een specifieke, vaak controversiële, betekenis heeft.
“‘Pilatesmeisje’ is nu bijna een hondenfluit”, legt Barnes uit. “Want als de manosfeer zou zeggen wat ze echt willen in een vrouw, zou dat heel slecht overkomen.”
Door zich te concentreren op het ‘Pilates-meisje’ kunnen deze mannen een voorkeur kenbaar maken voor vrouwen die:
1. Fysiek fit en jeugdig (het vermijden van wat zij ‘de muur’ noemen).
2. Esthetisch ‘zacht’ (in lijn met de trend van ‘zacht leven’ waarbij de druktecultuur wordt afgewezen voor huiselijk gemak).
3. Onderdanig aan traditionele rollen (wellness zien als een manier om vrouwelijkheid uit te dragen voor mannelijke goedkeuring).
De tegenslag van de welzijnsgemeenschap
Voor veel Pilates-instructeurs voelt deze toe-eigening als een verdraaiing van de bedoeling van de praktijk. Instructeurs benadrukken dat Pilates nooit bedoeld was als een optreden voor de ‘mannelijke blik’ of als hulpmiddel voor sociale signalering.
In plaats daarvan beweren ze dat de praktijk gaat over:
– Zelfbekrachtiging: Voor jezelf kiezen en interne kracht opbouwen.
– Rehabilitatie: Beweging gebruiken om te genezen en verbinding te maken met het lichaam.
– Inclusiviteit: Afstappen van het stereotype van de ‘rijke blanke vrouw’ naar een tool die voor iedereen adaptief en intuïtief is.
Conclusie
De transformatie van Pilates van een revalidatiemiddel naar een symbool van ‘traditionele vrouwelijkheid’ benadrukt een groeiende spanning tussen de welzijnscultuur en reactionaire sociale bewegingen. Wat ooit een methode voor lichamelijke autonomie was, wordt steeds vaker gebruikt als afkorting voor een specifieke, sterk gecontroleerde levensstijl.
