To, co zaczęło się jako metoda rehabilitacji fizycznej i wzmacniania rdzenia, przeszło dziwną transformację kulturową. Pilates, niegdyś niszowa gimnastyka mająca na celu kontrolę i wyrównanie ciała, stała się wyznacznikiem wysokiego statusu społecznego i, co jeszcze bardziej kontrowersyjne, nowym kryterium wyboru partnera dla mężczyzn poszukujących „tradycyjnych” kobiet.
Od rehabilitacji po estetykę
Metoda ta, opracowana przez Josepha Pilatesa na początku XX wieku, pierwotnie nosiła nazwę Controlology. Miało to pomóc pacjentom odzyskać siły poprzez opór – często improwizowany, na przykład za pomocą sprężyn łóżek szpitalnych. Z biegiem czasu praktyka ta przekształciła się w globalne zjawisko fitness, znane z tworzenia „ujędrnionego, wyrzeźbionego i wydłużonego” ciała, a nie nieporęcznych mięśni.
Jednak współczesny marketing pilatesu stworzył specyficzny wizerunek społeczny. Ponieważ zajęcia grupowe mogą kosztować ponad 65 dolarów za godzinę, termin „dziewczyna pilatesu” stał się synonimem określonej klasy społeczno-ekonomicznej: często zamożnych białych kobiet skupionych na wąskim ideale piękna.
Wzrost popularności wizerunku „dziewczyny pilates” jako filtra randkowego
W ostatnich miesiącach w mediach społecznościowych pojawił się trend, w którym mężczyźni (często kojarzeni z „manosferą” – społecznością zwolenników hipermęskości) twierdzą, że zaangażowanie kobiety w ćwiczenia Pilates to „zielona flaga” dla małżeństwa.
To nie jest tylko bezczynna rozmowa w Internecie; przejawia się to w reality show i osobistych historiach:
– Wpływowcy: twórcy treści zyskują popularność, twierdząc, że „żony pilatesu” to idealne partnerki, ponieważ rzekomo traktują priorytetowo „przyzwoity” styl życia, prowadzą domowy tryb życia i wspierają określoną estetykę.
– Reality TV Show: W projekcie Netflix Love is Blind uczestnicy spotykali się z krytyką i rozstaniami, ponieważ ich partnerzy nie przestrzegali codziennych ćwiczeń Pilates.
– Retoryka tradycjonalistyczna: Niektórzy mężczyźni bezpośrednio kojarzą tę praktykę z „kobiecością”, co sugeruje, że dyscyplina wymagana w przypadku pilatesu czyni kobietę bardziej „posłuszną” lub odpowiednią do tradycyjnych ról domowych.
Dlaczego to ma znaczenie: efekt gwizdka psa
Eksperci uważają, że obsesja na punkcie „dziewcząt Pilates” ma mniej wspólnego ze sprawnością fizyczną, a więcej z sygnalizacją społeczną.
Marielle Barnes, adiunkt spraw publicznych, zauważa, że termin ten może działać jak „gwizdek dla psa”. W kontekście politycznym i społecznym gwizdek dla psa to zakodowany język, który wydaje się nieszkodliwy dla ogółu społeczeństwa, ale niesie ze sobą określone, często kontrowersyjne znaczenia dla grupy docelowej.
„Dziewczyna z Pilates stała się teraz niemal psim gwizdkiem” – wyjaśnia Barnes. „Bo gdyby przedstawiciele manosfery mieli wprost powiedzieć, czego tak naprawdę chcą od kobiety, wyglądałoby to wyjątkowo nie do przyjęcia”.
Koncentrując się na „dziewczynach pilatesu”, mężczyźni ci mogą preferować kobiety, które:
1. Sprawny fizycznie i młody (unikający tego, co nazywają „kryzysem wieku”).
2. Estetycznie „miękki” (odpowiada trendowi „miękkiego życia” – miękkie życie, sugerujące odrzucenie kultury osiągnięć na rzecz domowego komfortu).
3. Uległość tradycyjnym rolom (postrzegaj opiekę zdrowotną jako sposób na okazanie kobiecości w celu uzyskania akceptacji mężczyzn).
Opór ze strony społeczności trenerów dobrego samopoczucia
Dla wielu instruktorów Pilates takie zawłaszczenie wydaje się wypaczeniem istoty praktyki. Nauczyciele podkreślają, że pilates nigdy nie miał być demonstracją „męskiego spojrzenia” ani narzędziem pozycjonowania społecznego.
Wręcz przeciwnie, twierdzą, że istota tej praktyki jest następująca:
– Samousamodzielnienie: Wybieranie siebie i rozwijanie wewnętrznej siły.
– Rehabilitacja: Używanie ruchu do leczenia i łączenia się z ciałem.
– Inclusive: Odejście od stereotypu „bogatej białej kobiety” w kierunku narzędzia, które jest adaptacyjne i intuicyjne dla każdego.
Wniosek
Transformacja Pilatesa z metody rehabilitacyjnej w symbol „tradycyjnej kobiecości” uwydatnia rosnące napięcie pomiędzy kulturą wellness a reakcyjnymi ruchami społecznymi. To, co kiedyś było metodą uzyskiwania autonomii cielesnej, jest coraz częściej używane jako skrót określający specyficzny, ściśle kontrolowany styl życia.
